Son Karar: iki anlatıcıyla çıkarım çalışması

Ceren — Cuma akşamı

Babamız emekli olduğunda ahşap atölyesini kardeşim Mert'le birlikte işletmeye başlamıştık. Aradan iki yıl geçmişti. Siparişler tamamen kesilmemişti ama giderleri karşılamak giderek zorlaşıyordu. Ben başka bir işte çalışıyor, akşamları hesaplarla ilgileniyordum. Mert ise bütün gün atölyede kalıyordu. O cuma, masadaki defteri kapatıp ona baktım. Bir karar vermemiz gerekiyordu.

“Biraz daha dayanabiliriz,” dedim. Mert cevap vermedi. Parmağını masanın üzerindeki eski bir çizikte gezdirdi. Bu sessizliği onay sandım. Babamızın yaptığı ilk masalardan birini nasıl atamamışsak atölyeden de vazgeçemediğimizi düşündüm. Oysa kendi adıma devam edecek gücüm kalmamıştı. Bunu söylersem kardeşimi yalnız bırakmış olacaktım. En azından ben öyle sanıyordum.

Mert — Aynı akşam

Ablam defteri kapatınca yine hesaplardan söz edeceğini sandım. Oysa ona anlatmak istediğim şey paradan ibaret değildi. Haftalardır eve döndüğümde kimseyle konuşmak istemiyordum. Sevdiğim işi yapmak bile ağır gelmeye başlamıştı. Atölyeyi kapatmak istiyordum; bunu söylemeye bir türlü cesaret edemiyordum.

Ablamın masaya baktığını görünce babamızı düşündüm. Geçen hafta uğramış, “Burası size yük oluyorsa benim için açık tutmayın,” demişti. Bu sözü ablama aktarmamıştım. Kararı babamızın ağzından söylemek, kendi sorumluluğumdan kaçmak gibi geliyordu. Masadaki çizikle uğraşırken nasıl başlayacağımı arıyordum. Ablamın sessizliğimi onay saydığını bilmiyordum.

Sonunda sessizliği bozdum. “Ben artık burada çalışmak istemiyorum,” dedim. Ablam hemen cevap vermedi. Kızdığını düşündüm. Sonra omuzları gevşedi. “Ben de bunu sana nasıl söyleyeceğimi düşünüyordum,” dedi. İlk kez aynı şeyi istediğimizi anladım. Yine de rahatlamak, üzülmediğimiz anlamına gelmiyordu. İkimiz de yıllarca tanıdığımız bir yere veda edecektik.

Ceren — Bir hafta sonra

Son siparişleri tamamlayıp müşterilere teslim ettik. Eski tabela yerde duruyordu. Mert onu atmaya hazırlanırken durdurdum. “Bunu saklayalım,” dedim. Kapıya astığımız küçük kâğıtta ise “Yeni sipariş alınmıyor” yazıyordu. İçeride satılacak makineler için bir liste hazırladık. Kararımız artık yalnızca aramızda konuştuğumuz bir ihtimal değildi.

Çıkarken Mert küçük alet çantasını gösterdi. “Bunu eve götüreceğim. Balkonuma bir raf yapmak istiyorum. Yardım eder misin?” diye sordu. “Ederim,” dedim. Yeni bir işletme kurmaktan söz etmiyorduk. İlk kez, bitireceğimiz işin teslim tarihini bir müşteri belirlemeyecekti. Kapıyı kilitledim. Anahtarı çantama koyarken hem içim burkuldu hem de ertesi gün için biraz yer açıldığını hissettim.