不见的行李箱：土耳其语B1故事

Ece, ablasını ziyaret etmek için sabah erkenden otobüse bindi. Akşam birlikte yemek yiyeceklerdi. Yol boyunca biraz kitap okudu, sonra uyudu. Otobüs öğleden sonra son durağa vardığında yolcular valizlerini almaya başladı. Ece valizini bulamadı. Bagaj boştu, ama onun siyah valizi ortada yoktu.

Ece önce valizini başka bir yolcunun aldığını sandı. Şoföre yaklaşıp valizini tarif etti: “Siyah, sapında yeşil bir kurdele var. Bir köşesi de çizik.” Sonra telefonundaki fotoğrafı hatırladı. Sabah otobüsün önünde çektiği fotoğrafta valizi de görünüyordu. Şoför fotoğrafa baktı.

“Bu valizi hatırlıyorum,” dedi şoför. “Bir önceki durakta birkaç kutu indirdik. Valiziniz kutuların yanındaydı.” Şoför o duraktaki görevlileri aradı. Telefona cevap veren görevli, “Kutuları indirirken siyah bir valizi de indirdik. Kimse almayınca küçük depoya koyduk,” dedi. Ece fotoğrafı görevliye gönderdi. Birkaç dakika sonra cevap geldi: Valizin sapında yeşil bir kurdele, köşesinde de bir çizik vardı.

Valiz depoda bekliyordu. Görevli onu bir sonraki otobüsle göndermeyi önerdi. Ece kabul etti ve ablasına haber verdi. Beklerken bir çay içti. Başta akşam yemeğini kaçırmaktan korkuyordu, ama artık en azından valizinin nerede olduğunu biliyordu.

Bir saat sonra otobüs geldi. Ece valizi alıp köşesini kontrol etti. Köşesindeki çizikten kendi valizini tanıdı. İçindeki eşyalar da yerindeydi. Ece eve vardığında ablası hâlâ sofrayı kuruyordu. Valizinden annesinin gönderdiği küçük masa örtüsünü çıkardı. Ablası tabakları kaldırdı; örtüyü birlikte masaya serdiler.