未完成的小说：土耳其语B2原创故事

Cem, iki yıldır üzerinde çalıştığı romanın son bölümünü aylardır bitiremiyordu. İlk taslağında Nevin adlı bir terzi, bir sabah kasabadan ayrılacak ve bir daha dönmeyecekti. Cem bu sonu daha ilk sayfayı yazarken belirlemişti. Ancak roman ilerledikçe Nevin eski atölyesini onarmış, komşularıyla yakınlık kurmuştu. Cem her akşam son bölümü açıyor, birkaç cümle yazıyor, sonra hepsini siliyordu.

Bir pazar kız kardeşi Derya, basılı sayfaları okumak için geldi. Cem, yalnızca son bölümün eksik olduğunu söyledi. Derya taslağı sessizce okudu. Sonra çayını masaya bırakarak sordu: “Nevin gerçekten gitmek istiyor mu, yoksa onu göndermek isteyen sen misin?” Cem hemen cevap veremedi. Nevin için bir tren bileti hazırlamıştı ama onun neden gitmek istediğini artık açıklayamıyordu.

Derya, Nevin'in atölyenin yedek anahtarını komşusuna verdiği sayfayı açtı. “Burada birine güvenmeyi öğreniyor. Sonra neden kimseyle vedalaşmadan gidiyor?” dedi. Cem önce biletin çoktan alınmış olduğunu söyledi. Ardından güldü; sözünü ettiği bilet gerçek değildi, kendisi yazmıştı. Belki de eksik olan son bölüm değil, Nevin'i dinlemeye ayırdığı zamandı.

Derya gittikten sonra Cem eski taslağı çöpe atmayı düşündü. Elini sayfalara uzattı, fakat durdu. Taslağı çekmeceye kaldırdı. Yeni bir sayfanın başına yazdığı “son” sözcüğünün üstünü çizip yerine “konuşma” yazdı. O gece romanı bitirmedi. İlk kez, bitiremediği için kendine kızmadı.

Ertesi sabah masaya oturduğunda tren bileti hâlâ hikâyenin içindeydi. Ama Nevin bu kez istasyona yürümek yerine komşusunun kapısını çalıyordu. Cem iki kişinin konuşmasını yazarken çayının soğuduğunu fark etmedi. Yeni sayfanın altına bir sayfa daha koydu. Nevin'in trene binip binmeyeceği henüz belli değildi.