S i Ş: dwie różne spółgłoski

Zasada

Litera s to czyste, bezdźwięczne s jak w polskim „sam”, z czubkiem języka za górnymi zębami. Litera ş brzmi jak polskie „sz” w „szum”: język jest nieco cofnięty, a wargi lekko zaokrąglone. To dwie różne głoski, więc su (woda) i şu (tamten) to różne słowa.

Przykłady

• Kuş su içiyor.Ptak pije wodę.Kuş kończy się na ş, a su zaczyna się od s: dwie różne głoski, dwa różne ułożenia języka.
• Sabah şehirde sis var.Rano w mieście jest mgła.
• Kışın şehir sessiz.Zimą miasto jest ciche.
• Şu su soğuk.Ta woda jest zimna.Tylko pierwsza litera odróżnia şu (tamten) od su (woda).
• kaşbrew
• kasmięsień
• taşkamień
• tasmiskaTas i taş różnią się tylko cedyllą, a jedno to miska, drugie kamień.

Uważaj

Bez cedyli powstaje inne słowo: z taş (kamień) robi się tas (miska), a z kaş (brew) robi się kas (mięsień). Nie pisz tej głoski jako sz ani sh i nie udźwięczniaj s między samogłoskami, na przykład w masa: dźwięczna głoska to w tureckim osobna litera z.

Spróbuj samodzielnie

1. Wpisz całe słowo oznaczające „kamień”.

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   taş

   taş: chodzi o kamień, a to słowo kończy się szumiącym ş; z samym s tas znaczy „miska”.

2. Wpisz całe słowo oznaczające „miska”.

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   tas

   tas: miska ma czyste s; z cedylą byłby to kamień, taş.

3. Wpisz całe słowo oznaczające „woda”.

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   su

   su: woda zaczyna się od zwykłego s, a wskazujące şu ma głoskę szumiącą.

4. Wpisz całe słowo oznaczające „ptak”.

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   kuş

   kuş: ptak kończy się na ş; kus nie jest słowem oznaczającym ptaka.

Użyj tego dzisiaj

Przeczytaj głośno sześć par z tabeli i poczuj, jak język cofa się przy ş. Potem zapisz trzy słowa i sprawdź każde s i ş.