搬家这一天：B2土耳其语故事

Derya taşınacağı gün için defterine ayrıntılı bir program yazmıştı: sabah dokuzda kamyon gelecek, öğlene kadar bütün eşyalar yeni eve taşınacak, akşam da kitaplar raflara dizilecekti. Arkadaşı Eren listeye bakınca gülümsedi. Derya ise önceden planlanan bir işin mutlaka zamanında biteceğine inanıyordu.

Kamyon yarım saat geç geldi. Bu gecikmeyi önemsememeye çalıştılar; asıl sorun yeni apartmanın girişinde onları bekliyordu. Asansör bozuktu. Derya üçüncü kattaki dairesine baktı, sonra defterindeki saatlerin üstünü çizdi. Nakliyecilerle birlikte eşyaları merdivenden taşımaya başladılar. Koridorda koliler birikmişti. Tam bu sırada yağmur başladı ve kamyonda kalan son birkaç koliyi de aceleyle içeri aldılar.

Koltuk merdivenden çıkmıştı ama dairenin kapısından geçmiyordu. Herkes başka bir açı öneriyor, koltuk her denemede aynı yere takılıyordu. Eren tornavidayı arıyordu. Ayakları sökebilirlerse koltuğun kapıdan geçeceğini düşünüyordu. Derya, alet çantasını mavi kolinin yanına koyduğunu hatırladı. Fakat ortada çanta yoktu. Mavi koliyi açınca içinden ayakkabılar çıktı. Meğer alet çantasının yerine ayakkabı kolisini getirmişlerdi. Çanta eski evde kalmıştı. Derya bir an koltuğu geri götürmek zorunda kalacaklarını düşündü.

Karşı dairenin kapısı açıldı. Nermin Hanım elinde bir tornavidayla çıktı. Gürültüyü duyunca neye ihtiyaçları olduğunu anlamıştı. “Bizim koltuk da aynı yerde takılmıştı,” dedi. Koltuk ancak ayakları sökülünce kapıdan geçti. Nermin Hanım da vidaları küçük bir tabağa koydu; böylece kolilerin arasında kaybolmadılar. Derya rahatladı ama defterine bakınca yüzü yeniden asıldı. Kitapları yerleştirmeye sıra bile gelmemişti.

Öğleden sonra eşyalar içeri taşındı ve nakliyeciler ayrıldı. Mutfak masasının parçaları henüz birleştirilmemişti. Eren iki sağlam koliyi yan yana koydu, Derya da üzerlerine bir örtü serdi. Nermin Hanım çay getirdi. Alt kattaki komşu, yağmurda ıslanan kolilerin altına sermeleri için eski havlular bıraktı. Bir süre sonra üçü koltukta oturup geçici masadaki çaylarını içiyordu.

Akşam olduğunda kolilerin çoğu açılmamıştı ama Derya artık acele etmiyordu. Eren, “Programına göre şimdi kitaplar raflarda olacaktı,” dedi. Derya boş raflara baktı, sonra vidaların durduğu tabağı mutfağa götürdü. Defterinde boş bir sayfa açıp “Cumartesi: komşulara kahvaltı” yazdı. Derya defterini kapattı. Kitapların hangi rafa konacağını yarın da düşünebilirdi.