Nauczysz się nazywać podstawowe meble w domu i mówić, gdzie stoją: na, pod, obok, przed, za i w środku.

Zasada

Nazwy mebli to zwykłe rzeczowniki: masa (stół), sandalye (krzesło), koltuk (fotel), kanepe (sofa), yatak (łóżko), dolap (szafa), raf (półka), çekmece (szuflada), kitaplık (regał na książki), halı (dywan), perde (zasłona), lamba (lampa). Aby powiedzieć, gdzie coś jest, najpierw podaj mebel w dopełniaczu, potem słowo miejsca z własną końcówką dzierżawczą i miejscownikiem: masanın üstünde (na stole), altında (pod), yanında (obok), önünde (przed), arkasında (za), içinde (w środku). Słowa miejsca to üst, alt, yan, ön, arka, iç. Wielosylabowe wyrazy kończące się na k lub p przed samogłoską miękną: koltuk → koltuğun, yatak → yatağın, dolap → dolabın; raf zostaje rafın. Ten wzorzec wykracza poza gramatykę A1: najpierw ucz się każdego zwrotu jako całości, a dopełniacz zrozumiesz później.

Porównaj konstrukcje
PrzedmiotZdanieZnaczenie
masaMasanın altında halı var.Pod stołem leży dywan.
sandalyeSandalyenin üstünde ceket var.Na krześle leży kurtka.
koltukKoltuğun yanında bir lamba var.Obok fotela stoi lampa.
kanepeKanepenin önünde sehpa var.Przed sofą stoi niski stolik.
çekmeceÇekmecenin içinde makas var.W szufladzie leżą nożyczki.
yatakYatağın üstünde yastık var.Na łóżku leży poduszka.
rafRafın üstünde bir vazo var.Na półce stoi wazon.

Przykłady

  • Kedi koltuğun altında uyuyor.Kot śpi pod fotelem.koltuk przed końcówką zmienia się w koltuğun: końcowe k mięknie do ğ.
  • Telefonum yastığın yanında.Mój telefon leży obok poduszki.Nie ma tu czasownika: w trzeciej osobie turecki nie potrzebuje słowa „jest”. yastık też mięknie: yastığın.
  • Sandalyenin arkasında bir çanta var.Za krzesłem jest torba.arka kończy się samogłoską, więc dostaje -sı: arkasında. Nową rzecz w pokoju wprowadza się wzorem bir ... var.
  • Dolabın içinde battaniye var.W szafie jest koc.dolap zmienia się w dolabın: końcowe p mięknie do b. içinde znaczy „w środku”.
  • üstündena wierzchuüstü-i / -si: jego, jej, tegonWstawne n: evinde, evinden, evinede-de / -da / -te / -ta: w, na, przy
  • altındapod tymaltı-i / -si: jego, jej, tegonWstawne n: evinde, evinden, evineda-de / -da / -te / -ta: w, na, przy
  • Yatağın yanında küçük bir sehpa var.Obok łóżka stoi mały stolik.
  • Kitaplığın üstünde bir fotoğraf var.Na regale z książkami stoi zdjęcie.

Odczyt korzysta z tureckiego głosu syntetycznego dostępnego na urządzeniu. Jakość i dostępność są różne; funkcja nie ocenia twojej wymowy.

Uważaj

Uczący się często pomijają dopełniacz i mówią masa üstünde albo dodają miejscownik do mebla: masada üstünde. Poprawnie jest masanın üstünde. Pamiętaj też o zmiękczeniu: nie dolapın i koltukun, tylko dolabın i koltuğun.

Spróbuj samodzielnie

  1. Lampa stoi na stole. Wpisz masa (stół) z końcówką, która łączy go z üstünde.

    Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

    masanın

    masanın: masa kończy się samogłoską, więc dopełniacz ma -nın ze spójką n; tylna samogłoska a daje ı.

  2. Torba jest pod szafą. Wpisz dolap (szafa) z końcówką, która łączy go z altında.

    Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

    dolabın

    dolabın: końcowe p wyrazu dolap przed samogłoską końcówki zmienia się w b, a tylna samogłoska a daje -ın.

  3. Kot jest obok sofy. Wpisz kanepe (sofa) z końcówką, która łączy ją z yanında.

    Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

    kanepenin

    kanepenin: kanepe kończy się samogłoską, więc dochodzi n; przednia samogłoska e daje -nin.

  4. Krzesło stoi za stołem. Wpisz arka (tył) jako słowo miejsca w znaczeniu „za nim”.

    Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

    arkasında

    arkasında: arka kończy się samogłoską, więc pojawia się końcówka dzierżawcza -sı, a po niej miejscownik z n; tylna samogłoska daje -nda.

Użyj tego dzisiaj

Rozejrzyj się po jednym pokoju i napisz sześć zdań z var o tym, gdzie co stoi, każde z nazwą mebla i słowem miejsca. Sprawdź k i p na końcu każdej nazwy mebla.