渡轮上的相识：土耳其语B2故事

Vapur iskeleden ayrıldığında Selin, çantasındaki kâğıtların köşelerini düzeltmekle meşguldü. Karşı kıyıdaki küçük bir kitapçıda, isteyenlerin kendi öykülerini okuyacağı bir buluşmaya gidiyordu. Bir hafta önce adını listeye yazdırmıştı; şimdi ise sesinin titremesinden korkuyordu. İlk cümleyi bir kez daha okudu. Sonra Selin kâğıtları çantasına geri koydu.

Yanındaki adam yer açmak için paltosunu kaldırdı. Adının Mert olduğunu söyledikten sonra saatine baktı. Birkaç dakika sonra aynı hareketi tekrarladı. Selin, onun konuşmak istemediğini düşündü ve yüzünü cama çevirdi. Mert yol boyunca saatine baktı. Selin, Mert'in acelesi olduğunu sanmıştı. Oysa saati bir gece önce durmuştu.

“Size zahmet, saat kaç?” diye sordu Mert. Selin telefonuna baktı, ardından onun bileğindeki saati gösterdi. Mert gülerek, “Çalışmıyor. Alışkanlıktan bakıyorum,” dedi. “Bir yere ilk kez giderken hep böyle olurum. Siz de mi karşı kıyıya yabancısınız?”

“Yollara değil,” dedi Selin. “Ama bugün gideceğim yerde kimseyi tanımıyorum.” Kitapçının adını söyleyince Mert doğruldu. O da aynı buluşmaya gidiyordu, fakat yalnızca dinlemek için. Geçen hafta kapısına kadar gelmiş, içeride herkesin birbirini tanıdığını görünce geri dönmüştü. “Kimse beni istemediği için değil,” diye ekledi. “Daha kimseyle konuşmamıştım bile.”

Selin çantasının fermuarını araladı. “Ben de okumaktan vazgeçmek üzereyim. Öykümün sonunu dün değiştirdim. Ya beğenmezlerse?” Mert bir süre düşündü. “Nasıl karşılayacaklarını bilmiyorum,” dedi. “Ama geçen hafta eve dönünce rahatlamadım. Sadece merak ettim.” Selin ilk kez doğrudan ona baktı. Ondan cesaret veren büyük bir söz değil, kendi çekingenliğine benzeyen bir şey duymuştu.

Vapur kıyıya yaklaşırken Mert, “Kapıda yine durursam siz önce girin. Ben de arkanızdan gelirim,” dedi. Selin cevap vermedi. İçeri girip girmemekte hâlâ kararsızdı. Yine de iskelede ayrılmak yerine kitapçıya birlikte yürüdüler.

Selin kapının önünde bir an durdu. İçeriden kahkahalar geliyordu. Mert elini kapıya uzattı, sonra geri çekti. “Sıra sizdeydi, değil mi?” dedi. Selin çantasından kâğıtları çıkardı. “Evet,” dedi, “ama yalnız girmiyorum.” Kapıyı açıp içeri adım attı. Mert de arkasından geldi. Masanın ucunda iki boş sandalye vardı. Selin bu kez kâğıtları çantasına koymadı.