Rozmowa o rodzinie: annem, kardeşim, var

Zasada

Słowo rodzinne niesie w sobie „mój”: anne daje annem, abla daje ablam, kardeş daje kardeşim. Po samogłosce końcówka to -m, po spółgłosce -im, -ım, -um lub -üm zależnie od harmonii samogłoskowej. Aby powiedzieć, że kogoś masz, postaw tę formę przed var: Kardeşim var. Brak wyraża yok, a pytanie brzmi Kaç kardeşin var? (Ile masz rodzeństwa?). Kogoś przedstawiasz słowami Bu benim annem.

Przykłady

• Benim iki kardeşim var.Mam dwoje rodzeństwa.Po liczebniku rzeczownik zostaje w liczbie pojedynczej, a benim można pominąć: İki kardeşim var.
• Senin kaç kardeşin var?Ile masz rodzeństwa?
• Babam öğretmen, annem doktor.Mój tata jest nauczycielem, a mama lekarką.W trzeciej osobie turecki nie potrzebuje słowa „jest”, a końcówka -m już znaczy „mój”.
• Bu benim ablam.To jest moja starsza siostra.Bu benim… wskazuje osobę. Abla to starsza siostra; starszy brat to ağabey lub abi.
• Hiç kardeşim yok.Nie mam w ogóle rodzeństwa.Yok jest przeciwieństwem var, a hiç dodaje „wcale”.
• Dedem ve babaannem köyde yaşıyor.Mój dziadek i babcia ze strony ojca mieszkają na wsi.Turecki nazywa babcie osobno: babaanne to matka ojca, anneanne to matka matki. Dede to dziadek.
• Erkek kardeşim yedi yaşında.Mój brat ma siedem lat.Kardeş nie mówi o płci: erkek kardeş to brat, kız kardeş to siostra. Wiek to liczba plus yaşında.
• Çocuğunuz var mı?Czy ma Pan/Pani dzieci?K w çocuk zmiękcza się do ğ przed samogłoską. -unuz to grzeczne „wasze/Pana/Pani”; do kolegi mówi się Çocuğun var mı?
• ablalarımmoje starsze siostryabla·larLiczba mnoga -ler / -lar: forma i miejsce·ım-im / -ım / -um / -üm / -m: mój, moja, moje
• kardeşlerimmoje rodzeństwokardeş·lerLiczba mnoga -ler / -lar: forma i miejsce·im-im / -ım / -um / -üm / -m: mój, moja, moje

Uważaj

Po liczebniku rzeczownik zostaje w liczbie pojedynczej: İki kardeşim var, a nie İki kardeşlerim var. Końcówka ma zostać na słowie rodzinnym: Kardeş var mówi tylko, że gdzieś istnieje rodzeństwo, więc mów Kardeşim var.

Spróbuj samodzielnie

1. Dodaj „mój” do anne (mama).

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   annem

   annem: anne kończy się samogłoską, więc końcówka to samo -m.

2. Dodaj „mój” do kardeş (rodzeństwo).

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   kardeşim

   kardeşim: kardeş kończy się spółgłoską ş, a jego ostatnia samogłoska e jest przednia, więc końcówka to -im.

3. Utwórz „moje rodzeństwo” od kardeş: liczba mnoga stoi przed „mój”.

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   kardeşlerim

   kardeşlerim: najpierw idzie liczba mnoga -ler, na końcu -im; kolejność to temat, mnoga, właściciel.

4. Dodaj grzeczne „Pana/Pani” (sizin) do çocuk (dziecko).

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   çocuğunuz

   çocuğunuz: k w çocuk zmiękcza się do ğ przed samogłoską, a ostatnia samogłoska u daje -unuz.

Użyj tego dzisiaj

Napisz cztery zdania o swojej rodzinie: ile masz rodzeństwa, czym zajmują się mama i tata, oraz jedno pytanie do kolegi.