Mam na imię ...: adım i benim adım

Zasada

Po turecku «moje imię» to rzeczownik ad z końcówką: adım Elif (dosłownie «moje imię Elif»), bez czasownika i bez końcówki przy samym imieniu. Końcówka zależy od właściciela: adım (moje), adın (twoje), adı (jego, jej), adınız (Pana, Pani, wasze). W Benim adım Elif właściciel benim pojawia się dodatkowo dla podkreślenia. Drugi sposób to Ben Elif'im: samo imię dostaje końcówkę -im, a słowa ad nie ma. İsim znaczy to samo i traci samogłoskę: ismim, ismin.

Przykłady

• Adım Murat, memnun oldum.Mam na imię Murat, miło mi.Memnun oldum to zwykła odpowiedź przy poznaniu kogoś, a obie połowy można zamienić miejscami.
• Merhaba, ben Zeynep'im.Cześć, jestem Zeynep.Tu sama nazwa dostaje końcówkę osobową -im, więc słowo adım nie występuje. Apostrof oddziela imię od końcówki.
• Senin adın ne?Jak masz na imię?Senin adın mówimy do przyjaciela lub dziecka. Do nieznanej dorosłej osoby powiedz Sizin adınız ne? albo po prostu Adınız ne?
• Benim adım Elif.Mam na imię Elif.
• Onun adı Can.Ma na imię Can.O znaczy zarówno on, jak i ona, więc czyje to imię, wynika tylko z sytuacji.
• Annemin adı Fatma.Moja mama ma na imię Fatma.Oba słowa mają końcówkę: właściciel annemin kończy się na -in, a adı na -ı trzeciej osoby.
• adımmoje imięad·ım-im / -ım / -um / -üm / -m: mój, moja, moje
• adınızPana/Pani imięad·ınız-ınız / -iniz / -unuz / -ünüz: wasz, Pana/Pani
• adlarımıznasze imionaad·larLiczba mnoga -ler / -lar: forma i miejsce·ımız-imiz / -ımız / -umuz / -ümüz: nasz
• Adınız nedir?Jak się Pan/Pani nazywa?Nedir to uprzejma, nieco oficjalna forma od ne. Spotkasz ją w formularzach i wobec obcych.
• Adım Elif, soyadım Kaya.Mam na imię Elif, a nazwisko Kaya.Samo ad to imię. Nazwisko to soyad, tworzone tak samo: soyadım.

Uważaj

Nie mieszaj obu wzorów. Ben adım Elif jest błędne, bo właściciel przed rzeczownikiem stoi w dopełniaczu, czyli benim. A Adım Elif'im dokłada drugie «jestem» do imienia, które już samo jest odpowiedzią. Mów Benim adım Elif albo Ben Elif'im, nigdy obu naraz.

Spróbuj samodzielnie

1. Uzupełnij: Mam na imię Ece.

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   adım

   adım: benim znaczy «mój», więc rzeczownik po nim ma pasującą końcówkę: ad + -ım, bo tylna samogłoska a daje ı.

2. Uzupełnij: Jak masz na imię?

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   adın

   adın: senin wymaga końcówki drugiej osoby -ın; tylna samogłoska a w ad daje ı, a d się nie zmienia.

3. Uzupełnij: Moja mama ma na imię Fatma.

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   adı

   adı: właściciel annemin ma już dopełniacz, a słowo «imię» dostaje końcówkę trzeciej osoby -ı, taką samą dla «jego» i «jej».

4. Dodaj końcówkę: Jestem Zeynep.

   Pokaż odpowiedź lub przykładową odpowiedź

   Zeynep'im

   Zeynep'im: przy ben końcówkę osobową dostaje samo imię, -im po przedniej samogłosce e, a apostrof oddziela ją od nazwy własnej. Słowo adım nie jest potrzebne.

Użyj tego dzisiaj

Przedstaw się na dwa sposoby, z adım i z Ben Elif'im, a potem napisz pytanie do dziecka i pytanie do dorosłego.